.:رویال آی تی:.

مبانی نظری انطباق پذیری مسیر شغلی (پیشینه پژوهشی انطباق پذیری مسیر شغلی) فصل دوم پایان نامه

فهرست مطالب

انطباق پذیری مسیر شغلی
تعریف انطباق پذیری مسیر شغلی
نظریات انطباق پذیری مسیر شغلی
خودپنداره مسیر شغلی
بلوغ مسیر شغلی
مراحل و وظایف رشد مسیر شغلی
ابعاد انطباق پذیری مسیر شغلی
پیشینه داخل
پیشینه خارج
منابع فارسی و لاتین

 انطباق­پذیری مسیر شغلی

تعریف انطباق­پذیری مسیر شغلی

انطباق­پذیری مسیر شغلی از زمان بیان آن توسط سوپروراس (۱۹۹۰) به عنوان جایگزینی برای رسش مسیر شغلی تا حالا تعریف متعددی از آن شده است. به این دلیل که انطباق­پذیری مسیر شغلی برای اولین بار توسط نظریه پردازان مسیر شغلی ارائه شد آن­را می­توان متعلق به نظریه­های شغلی دانست.

سوپروراس (۱۹۹۱)، اولین بار از واژه انطباق­پذيری استفاده کرد؛ سپس ساويکاس (۱۹۹۲)، در بین ساير نظريه­پردازان رشد مسیر شغلی، انطباق­پذيری را يکی از ابعاد مهم نظريه­اش قرار داد، به نظر وی انطباق­پذيری يعنی کسب نگرش­ها، صلاحیت­ها و رفتارهايی که افراد برای هماهنگ­سازی خودشان با کار به کار می­گیرند و مسیرهای شغلی هنگامی ساخت می­گیرند که افراد خودشان را درون اين نقش­های شغلی بسط دهند. به طور خلاصه، انطباق­پذيری می­گويد که افراد چطور يک مسیر شغلی را می­سازند. انطباق­پذيری بر گذارهای مربوط به خود چرخه­های مسیر شغلی متمرکز است به خصوص روی مقابله با تغییراتی که غیر قابل پیش­بینی و آسیب­زا هستند (اعتصام پور، ۱۳۹۰).

تغییرات سريع دنیای کار، فن آوری اطلاعات، جهانی سازی اقتصاد و به طور کلی ماهیت متغیر محیط های کاری باعث گشته تا کارفرمايان و مديران بیشتر و بیشتر به درک و بهود انطباق پذيری مسیر شغلی بپردازند. آن­ها به دنبال کارکنانی هستند که با آموختن شیوه­هايی جديد انجام وظايف شغلی با شرايط جديد کنار بیايند و بتوانند ابهامات ناشی از محیط­های متغیر را تحمل کنند و در عین حال مؤثر باشند (پالاکوس و همکاران^[۱]، ۲۰۱۱).

پرسشنامه انطباق پذیری مسیر شغلی (CAAS) ساویکاس و پورفلی ۲۰۱۲- ۲۴ گویه ای

پیش­بینی­های فعلی نشان می­دهد که افراد موفق در آينده کسانی هستند که از هوش کافی برای يادگیری مهارت­های جديد برخوردارند و مهم­تر آنکه خواهان تجربه محیط­های کاری جديد و متفات هستند. انعطاف­پذيری برای سازگاری و انطباق با محیط­های کاری متفاوت و ظرفیت برقراری ارتباط با ديگران از ويژگی­های کارکنان آينده است.

در آينده تغییرات مداوم برای کارکنان رفاه نمی­آورد بلکه آن­ها بايد با عقايد، روش­ها، ابزار و الزامات سريعا سازگار شوند. واقعیت دنیای شغلی امروز اين است که برخی از افراد مجبورند از مسیرهای شغلی گذر کنند و بعضی ديگر مسیرهای شغلی­شان را تغییر دهند تا کار رضايت­بخش را بیايند. تحقق چنین وضعیتی می­تواند نتايج مثبت و منفی­ای برای گذارهای شغلی افراد به همراه داشته باشد. از اين رو، هم سازمان ناگزیر از برگزيدن افرادی هستند که به سرعت منطبق می­شوند و هم کارکنان ناچارند با عوامل مؤثر بر انطباق­پذيری مسیر شغلی آشنا باشند (زونکر، ۲۰۰۶).