.:رویال آی تی:.

مباني نظري الگوي ارتباطي خانواده

فهرست

۲-۱ مباني نظري الگوي ارتباطي خانواده

۲-۱-۱ تعريف خانواده

۲-۱-۱- ۱-رشد اجتماعي – عاطفي

۲-۱-۱- ۲-رشد فکري

۲-۱-۱-۳- رشد زباني

۲-۱-۱-۴- رشد حرکتي

۲-۱-۲- خانواده وتربيت

۲-۱-۳- رويکرد سيستمي خانواده

۲-۱-۴- طبقه بندي خانواده

۲-۱-۵ مدل الگوهاي ارتباطات خانواده

۲-۱-۶ انواع خانواده براساس ترکيب دو نوع جهتگيري گفت و شنود و همنوايي

پیشینی پژوهشی داخل و خارج

منابع فارسی و لاتین

تعريف خانواده

خانواده نخستين پيوند ميان کودک و محيط اطراف اوست. کودک در خانواده پندارهاي اوليه (ابتدايي)درباره جهان خارج را فرامي­گيرد، از لحاظ جسمي و ذهني رشد مي­يابد و پرورش پيدا مي­کند، شيوه سخن گفتن را مي­آموزد، هنجارهاي اساسي رفتار را ياد مي­گيرد و سرانجام نگرش­ها اخلاق و روحياتش درخانواده شکل مي­گيرد و به عبارت ديگر اجتماعي مي شود (شريعتمداري، ۱۳۹۳).

درخانواده است که کودکان اعم از پسر و دختر احساس مي­کنند که نسبت به آنها محبت مي­شود وازآنان قدرداني مي­گردد، چرا که در خانواده، پدر، مادر، پدربزرگ، مادربزرگ و اقوام يعني همه آنان که کودکان آنان را دوست مي­دارند و کودکان نيز نسبت به آنها احساس تعلق مي­کنند.کودکان را دردايره روابط محبت آميز خود محصور مي­کنند. اين احساس پذيرش براي رشدوشکوفايي شخصيت کودک لازم و حياتي است، کودک با تجربه کردن علاقه و محبت ديگران نسبت به خود، درواقع مي­آموزد که چگونه ديگران را دوست بدارد کودکاني که داراي چنين روابط عاطفي عميق با اعضاي خانواده­شان نيستند به ندرت ياد مي­گيرند که در برابر ديگران توجه عميقي از خود نشان دهند.

تاکنون هيچ گونه جانشين رضايت بخش و مطلوبي براي خانواده پيدا نشده است. به طوري که اگردردوران کودکي از داشتن خانواده محروم باشيم، در سراسر زندگي خود در جستجوي آن خواهيم بود.طي ساليان متمادي آزمايش­هايي صورت گرفت تاتربيت کودکان دردرون گروه هاي کودکان را جايگزين تربيت کودکان در واحدهاي خانوادگي نمايند. اما همه اين آزمايش­ها باشکست مواجه شد.مگرآزمايش­هايي که برقراري روابط نزديک با والدين کودکان و ارتباطات پيوسته با آنها را جزء برنامه خود قرار دادند(بالبي[۱]،۱۹۸۲). بالبي طي ارائه گزارشي به سازمان جهاني بهداشت، کودکاني را که از مراقبت والدين برخوردار نبودند، مورد بررسي قرار داد. او تاکيد داشت که کيفيت مراقبت والدين از يک کودک در سال­هاي اول زندگي براي سلامت ذهني­اش در آينده از اهميت حياتي برخوردار است (بالبي،۱۹۸۲).

آنچه براي سلامت ذهني لازم است، اين  است که نوزاد و کودک مي­بايست رابطه گرم، صميمانه و پيوسته­اي با مادرش(يا جانشين دائمي مادر) داشته باشد تا به اين وسيله هر دو به رضايت خاطر و خرسندي دست يابند. امروزه روان­پزشکان و ساير متخصصان کودک معتقدند که اين گونه مناسبات عميق پيچيده و متقابل ميان کودک و مادر در سال­هاي اوليه زندگي که به کرات تحت تأثير روابط با پدر، برادران و خواهران تغيير مي­يابد نقش مهمي در رشد شخصيت و سلامت ذهني کودک دارد(نوابي نژاد،۱۳۸۴؛ ۵۹).

خانه و خانواده کانوني است که کودک را با دنياي ناشناخته بيرون آشنا مي­کند. هر گونه شناخت و چگونگي برخورد با مسائل و مشکلات اجتماعي، فرهنگي اقتصادي و سياسي جامعه را نخست از خانواده مي­آموزيم در رفت و آمدهاي خانوادگي، کودک طرز گفت و شنودها و نشست و برخاست ها را فرا مي­گيرد و بايدها و نبايدهاي زندگي راکه اخلاق ناميده مي­شود و مي­آموزد و يا به خاطر مي­سپرد، به ارزش کار و پشتکار پي مي­برد. محبت خانواده را مي­چشد واز لذت شيرين آن برخوردار مي­شود و به محبت کردن به ديگران تشويق مي­گردد. تلاش پدر ودلسوزي­هاي بدون چشم­داشت مادر را درک مي­کند و مي­آموزد که خود با تلاش ودلسوزي بيشتر براي اطرافيان سود بخش گردد. با کشش­هاي عاطفي و واکنش­هاي فردي وگروهي افراد خانواده و بزرگتران خويش خو مي­گيرد جايگاه والدين ومقام خانوادگي و اجتماعي ساير بزرگترهاي خودراکم وبيش مي­فهمد، با نگرش وتربيتي خاص سني خويش، خصايص پسنديده را از خصوصيات ناپسند برخي از افراد خانواده و اطرافيانش باز مي­شناسد واز آنان در کل رفتار و واکنش­هاي خود تقليد و پيروي مي­نمايد تا آنجا که به تدريج محيط و به طور کلي دنياي بيرون ازخانه و خانواده­اش را به ترتيبي که خانواده در نظرش ترسيم و تجسم کرده است نگاه مي­کنند که خانواده اش زندگي مي­کنند وبه او آموخته اند. خانواده در هر شرايط مي­تواند شخصيت کودک را رشد دهد و از لحاظ تحصيل ودانش به نسبت نهايي که بزرگترها به علم مي­دهند موجبات پيشرفت اورا فراهم کند(حيدري، ۱۳۷۰؛۳۵).